آنهايى كه فرزند ندارند و باردار نيستند در راه خدا آزادند و هيچ‌كس را بر ايشان حقى نيست ، و هر يك از آنان كه فرزند دارند همراه فرزندشان نگهدارى شوند و مادر بهره فرزند است ، هر يك از آنان كه باردار است به صورت پسنديده نگهدارى شوند و هرگاه فرزند يكى از ايشان بميرد و او خود زنده باشد در راه خدا آزاد است . اين وصيت من درباره كنيزكان نوزده‌گانه من است و در همه حال بايد از خداوند يارى جست ابو هياج « 1 » و عبيد اللّه بن ابى رافع گواهند و اين نوشته را عبيد اللّه نوشته است . ( 1 ) 39 - حسين از عبد اللّه ما را حديث كرد و گفت ابو على احمد بن حسن ضرير ، از هارون ، از ابن زبار كلبى ، از نافع ، از علاء بن عبد الرحمن براى ما حديث كرد كه مىگفته است : چون ابن ملجم على را كه خدايش رحمت كناد ضربت زد و او را به خانه بردند و ديدار كنندگان به ديدار على آمدند ، نخست خداى را سپاس گفت و ستايش كرد و سپس بر پيامبر كه درود خدا بر او باد درود فرستاد ، آنگاه چنين گفت : همه كس ديداركننده چيزى است كه از آن مىگريزد - مرگ - و مدت زندگى آدمى ميدان رانده شدن به سوى آن است و گريز از مرگ رسيدن به آن است ، چه بسيار كه روزگار را در جستجوى اين كار پوشيده سپرى كردم

--> ( 1 ) . ابو هياج كنيه عبد اللّه بن ابى سفيان بن حارث بن عبد المطلب است كه داماد امير المؤمنين على عليه السّلام و شوهر رمله بوده است ، اين وصيت را فسوى در كتاب المعرفة و التاريخ ص 811 ج 2 به صورت اشاره نه به تفصيل آورده است و گفته است گواه اين وصيت پسر ابو هياج بوده است .